Na een paar moeilijke weken ,lijkt het me goed op de dankbare dinsdag eens een stukje te schrijven.
Al weet ik bijna niet waar te beginnnen..
Het was zondagochtend toen het bericht binnen kwam , je broer is vanmorgen gaan duiken ,......ze zijn hem aan het zoeken hij is niet mee naar boven gekomen ,dus nu vermist.!!
het is niet te bevatten......we wachten af ja, meer kun je helaas niet.......................
Je snapt het niet ,zo"n nauwkeurig iemand, wat kan er gebeurt zijn .....je hoopt tegen beter weten in ....maar het besef word werkelijkheid hij is verongelukt tijdens zijn laatse duik.
Gelukkig hij is gevonden en geborgen ,....het klinkt vreselijk maar gek genoeg ben je blij ,hij is er....
Terwijl ik dit op schrijft komen de tranen weer nader . Het is niet erg ,ze moeten eruit .
68 jaar was hij nog vol in het leven ,hij hield van het leven ,we leken opelkaar..
Gelukkig zijn er daar weer de herinneringen .
Ik zal hem missen mijn grote broer.
Maar dankbaar ben ik dat hij mijn broer was en dat ik die mooie herinneringen heb
we gaan verder en kijken naar het licht..................het leven is een rode draad met af en toe een enorme knoop erin
fijne dankbare dinsdag